iGENEA
Percentage van oorsprong

De oorsprong van alle voorouders wordt bepaald aan de hand van regio's en percentages. Een wereldkaart toont uw verschillende afkomst.

Familieleden vinden

U ontvangt een lijst van genetische verwanten in uw online resultaat. U kunt per e-mail contact opnemen met uw familieleden om meer te weten te komen over hun familie en achtergrond.

Resultaat met certificaat

Naast het online resultaat ontvangt u een nobel certificaat van oorsprong in een fotolijst en andere documenten in een elegante map.

Urvolk

U ervaart de haplogroep en migraties (prehistorische tijd), de primitieve mensen (oudheid) en de regio van herkomst (Middeleeuwen) van de vaderlijke lijn (mannen) OF de moederlijke lijn (vrouwen).

Alle inheemse volkeren

Alleen met de iGENEA Expert Test kunt u de exacte haplogroepen en migraties (prehistorische tijden), de primitieve volkeren (oudheid) en regio's van herkomst (Middeleeuwen) van de vaderlijke en moederlijke lijn leren.

Alle familieleden

Alleen met de iGENEA Expert Test vindt u al uw genetische verwanten in onze database.

Meer familieleden

U ontvangt een extra lijst met andere familieleden van de vaderlijke lijn (mannen) OF de moederlijke lijn (vrouwen).

Persoonlijk advies

Phone:0041 43 817 13 91

info@igenea.com Live-Chat WhatsApp

Oude stam Illyriërs - Voorouders en oorsprong

Naam

De term Illyriërs wordt anders begrepen en inconsequent gebruikt. In de periode van het begin tot de ineenstorting van het Illyrische koninkrijk toonden de Illyriërs zich in wisselende allianties met stammen van gemeenschappelijke of vergelijkbare oorsprong en taal. Maar alleen de zuidoostelijke regio's van de Adriatische kust met het achterland kunnen met recht Illyrisch worden genoemd.
De naam van de Illyriërs werd de naam voor veel naburige stammen die slechts losjes met hen verbonden waren. De Romeinse verovering van het Balkanschiereiland en de oprichting van de provincie Illyricum versnelde het ongedifferentieerde gebruik van de naam Illyrians.
De term "Illyria" werd in de late oudheid verder gebruikt om het schiereiland van de westelijke Balkan te beschrijven. Een centraal onderzoeksprobleem is de kwestie van een Illyrische stam, omdat het woord "Illyriërs" vanaf het begin door oude auteurs wordt gebruikt in de betekenis van een stamverband. De Illyriërs waren echter nauwelijks bekend in de Griekse wereld, omdat de Griekse kolonisatie aan de Oost-Adriatische kust slechts zeer beperkt of laat begon.
Door hun semi-legendarische karakter waren de Illyriërs zeer geschikt als uitgangspunt voor nationale identiteitsvorming. Sinds de jaren 1830 zijn er op het Balkanschiereiland pogingen gedaan om de oorsprong van hun eigen volk terug te voeren op oude volkeren. De voorstanders van de Zuid-Slavische nationale bewegingen (vooral onder Kroaten) beweerden dat hun volk afstamde van de Illyriërs en de culturele, etnische en politieke eenheid van alle Zuid-Slavische volkeren propageerden. Illyrische taalkundige inspanningen hebben geleid tot het ontstaan van respectievelijk de Servo-Kroatische taal, de Serbo-Kroaten en de Joegoslaven.


Bestel mijn oorspronganalyse
van EUR 179

De Illyrische stammen en hun verspreidingsgebied

De term "Illyriërs" is een verzamelnaam voor een Indo-Europese groep van volkeren in de landen van de oostelijke Adriatische kust van Epirus tot de Morawa en de Midden-Donau en in het noordwesten van de Adriatische Zee de Illyrische Venetiërs, die verdeeld zijn in vele individuele stammen en verwant zijn aan de Thraciërs.

Het verspreidingsgebied van de Illyriërs breidde zich uit in het noordwesten van de Balkan, van de Adriatische kust van Dalmatië tot Macedonië. De archeologische erfenis toont de hoogste nederzettingsdichtheid van Illyrische bevolkingsgroepen voor het gebied van het huidige Albanië en Bosnië. De stammen van die regio worden in de verslagen van Romeinse schrijvers beschreven als "Illyriërs in de ware zin van het woord".

De Illyriërs waren geen etnisch homogeen volk, maar een confederatie van verschillende stammen. Onder hen waren de Dalmatiërs in Midden-Dalmatië, de Liburniërs (Noordwest-Dalmatië), Taulantiërs (Noord-Albanië), Breukians (op de benedenloop van de Sava, Sirmies), Japods (West-Bosnië), Paeonians (noordoosten van Macedonië), en anderen.

Ten noorden van het kerngebied van de Illyrische nederzetting waren er veel stammen die ook aan de Illyriërs werden toegeschreven, maar die ook kenmerken van andere oude volkeren vertonen. De Dardans, bijvoorbeeld, worden verondersteld een Thracische stam te zijn geweest waarvan de cultuur werd getransformeerd door de Illyrische.



Ethnogenese

In het noordwesten van de Balkan ontwikkelde zich vanaf het 3e millennium voor Christus lokale culturen met karakteristieke kenmerken die bekend staan als proto-Illyriërs. Pre-Indo-Germaanse bevolkingsgroepen waren betrokken bij het proces van de Illyrische etnogenese, die een verbintenis aanging met de oudste Indo-Germaanse immigranten. Tijdens de Bronstijd verspreidden bepaalde technieken van aardewerkproductie en begrafenisvormen (begrafenissen) zich van de Balkan tot Zuid-Italië.

Sinds ongeveer 1000 voor Christus ontwikkelden de lokale culturen zich met continuïteit tot in de IJzertijd (8e tot 6e eeuw voor Christus). De geografische spreiding van deze regionale culturen weerspiegelt de differentiatie van de Illyrische stammen.



De pre-Romeinse geschiedenis

De vroegste vermeldingen van de Illyriërs zijn gevonden in Hecataios of Miletus (5e eeuw voor Christus). Maar al in de "Ilias" van Homerus (8e eeuw voor Christus) worden de Illyrische volkeren Dardani en Paeones genoemd als bondgenoten van de Trojanen. Sinds mensenheugenis verschijnen de Illyriërs als tegenstanders en concurrenten, eerst van de Grieken en later van de Macedoniërs. Bij de Kelten op de Balkan waren er ook oorlogszuchtige conflicten, maar in sommige regio's waren er ook gemengde bevolkingsgroepen.

De handel en het verkeer van de Grieken met de Illyriërs, door hen gevreesd als barbaar en piraat, vond plaats sinds de 6e eeuw voor Christus via de twee Griekse steden in de Illyrische regio: Apollonia en Epidamnos. De Griekse importgoederen uit deze tijd (metaalwaren, wapens, keramiek) worden bewezen door Illyrische grafvondsten. In Zuid-Illyrië werd in de 5e eeuw voor Christus een Illyrisch koninkrijk opgericht. In het algemeen waren de Illyriërs vijanden van de Macedoniërs sinds ze Macedonië binnenvielen rond 393 voor Christus. Sinds de 3e eeuw voor Christus waren er ook voortdurend conflicten tussen Illyriërs en Romeinen. De Illyriërs daagden de Romeinen uit met hun Adriatische vloot in 229 voor Christus. De conflicten sleepten zich lang voort en pas in 168 voor Christus capituleerde het Illyrische koninkrijk. Maar de verovering van het hele door Illyriërs bewoonde gebied duurde nog langer.

Het protectoraat, dat de Romeinen in 167 v. Chr. over een deel van het Illyrische grondgebied vestigden, werd in het Latijn "Illyrië" genoemd. Na de nederlaag van koning Perseus van Macedonië in 168 voor Christus werd het opgenomen in de provincie Macedonië. Dit protectoraat was waarschijnlijk de oorsprong van het Romeinse ontstaan van Illyrië. Alle daaropvolgende Romeinse veroveringen, eerst de rest van het Illyrische koninkrijk, daarna de noordelijke kustgebieden en het Damaltijnse achterland, werden geleidelijk aan aan Illyrië toegevoegd.

Administratief gezien werden talrijke stammen en volkeren die geen etnische band hadden met de Illyriërs (Liburni, Histri) geclassificeerd als Illyricum en Illyrisch genoemd omdat ze in Illyrië woonden. Griekse en Latijnse schrijvers uit de tijd na de oprichting van het protectoraat van Illyricum, die Illyria en/of de Illyriërs noemden, deden dat alleen met betrekking tot de administratieve organisatie van de Balkan of in geografische zin, omdat het noordwesten van het schiereiland grotendeels tot Illyricum behoorde.

"Illyris" (zoals de Griekse naam al aangeeft) was volgens Strabon (rond 20 v. Chr.) een land dat zich uitstrekte van de bovenste delen van de Adriatische Zee tot aan de Rhyzonische Golf en het land van de Ardiaei, tussen de zee en de Pannonische volkeren.

De Romeinen voerden hun campagnes vooral vanuit hun basis aan de Italiaanse Adriatische kust, maar ook vanuit de Gallia Cisalpina. Deze aanvallen waren gericht tegen verschillende stammen en volkeren die later de provincie Illyricum binnenkwamen, met name de Histri, die al in 177 voor Christus werden onderworpen. Over het algemeen stond het hele grondgebied ten zuiden van Formio bekend als Illyrië; onder Augustus, waarschijnlijk tussen 18 en 12 v.C., werd Histrië Illyricum veroverd en samen met Venetië opgenomen in de 10e regio.

Illyrië was economisch aantrekkelijk vanwege zijn minerale rijkdommen, waaronder edele metalen zoals goud, zilver en koper, maar ook ijzer en de bossen.



De Romeinse provincie Illyricum

Het is niet mogelijk om een exacte datum van de oprichting van de provincie Illyricum te geven: volgens Theodor Mommsen zou de provincie Sulla kunnen zijn ontstaan.

De Senaatsprovincie Illyricum omvatte grote delen van de latere provincie Dalmatië en delen van Pannonië. Toen onder keizer Vespasianus (69-79 n.Chr.) de provincies Dalmatië en Pannonië werden gevormd uit Illyricum, behield geen van de nieuw gevormde provincies de oude naam.

Al onder Augustus (63 v. Chr. - 14 n. Chr.) had de naam Illyricum niets meer te maken met het oorspronkelijk Illyrische gebied in het zuiden van Dalmatië; sinds 32 v. Chr. duidde het eerder de hele noordelijke en centrale Balkan aan - van de Rhätische Alpen tot Macedonië. Illyrië omvatte een groter gebied dan Pannonië en Dalmatië samen, waarschijnlijk met inbegrip van de gebieden die in de 2e en 1e eeuw voor Christus door de proconsulsen van Macedonië waren veroverd, en viel min of meer samen met de toekomstige provincie Moesia. De naam Illyricum werd nu gebruikt voor andere administratieve eenheden.

De term Illyrië was waarschijnlijk de enige die beschikbaar was met de nodige betekenis om zelfs maar ongeveer de betrokken gebieden te bestrijken; het is zeker dat deze term de weg vrijmaakte voor het late antieke gebruik van het woord, zoals "Illyriërs" onder keizer Septimius Severus (193-211 AD) het in de Balkan gestationeerde leger en later verschillende keizers die uit de Balkan kwamen, beschreef. De serie begint met Decius (249-251 AD), maar bestaat in wezen uit de keizers Claudius Gothicus (268-270), Aurelian (270-276), Probus (276-282), Diocletianus (284-305), Maximianus (286-305) en Constantijn (306-337). Zelfs in de oudheid werd er weinig onderwijs aan deze heersers toegeschreven, maar aan de andere kant was er de vertrouwdheid met de militaire dienstplicht en de uitstekende geschiktheid voor het staatsbestuur. In de regel hebben zij hun opkomst te danken aan hun militaire bekwaamheid en hebben zij door middel van interne hervormingen en successen op het gebied van het buitenlands beleid in hoge mate bijgedragen aan de oplossing van de crisis van de derde eeuw.

"Illyrische" was hier geen etnische toerekening, maar duidde de regionale oorsprong aan. In feite behoorden de voorouders van de Illyrische keizers - voor zover uit de schriftelijke bronnen blijkt - tot de min of meer sterk geromaniseerde provinciale bevolking van de Donaulanden. Slechts in een aantal van hen zijn er aanwijzingen dat ze behoren tot lang gevestigde volkeren in de regio. In de loop van de 3e eeuw was het Donaugebied een van de belangrijkste rekruteringsgebieden voor het keizerlijke leger geworden.

In de 4e eeuw werden drie bisdommen van de nieuwe territoriaal-administratieve structuur van het Romeinse Rijk gecreëerd in de Pannonische Balkanregio (Pannonië, Moesia, Thracia): ze behoorden tot het Illyricum, een van de vier door keizer Constantijn gecreëerde prefecturen. In de Notitia dignitatum (rond 395 na Christus) omvat de prefectuur van Illyricum orientale de bisdommen van Macedonië (met Griekenland) en Dacia, terwijl het bisdom Illyricum occidentale deel uitmaakt van de prefectuur van Italië, met de twee provincies Noricum, de vier van Pannonië en Dalmatië, maar zonder Praevalitana.

Toen in het laatste kwart van de 6e eeuw het Donaugebied werd verwoest door Slavische, Avarische en Hunnische aanvallers en uiteindelijk lange tijd aan de keizerlijke controle ontsnapte, verloor het gebied zijn belang als rekruteringsgebied voor het leger. Vanaf dat moment kwamen de meeste militaire leiders uit Klein-Azië en was de tijd van de Illyrische keizers ook voorbij.



De romanisering van de Illyriërs

Meer dan 7 eeuwen lang waren Illyriërs en Romeinen (d.w.z. Italiaanse kolonisten, Romeinse bestuurders en kooplieden) met elkaar in contact.

Na de mislukte "Pannonische opstand" (8 n.Chr.) begon een intensieve Romanisering van de steden in Illyrië. De Illyriërs aan de Adriatische kust hebben geleidelijk aan de Romeinse levenswijze overgenomen en in de loop van de generaties ook de taal veranderd in het Latijn. In de late oudheid waren de Illyrische bewoners van de Adriatische kust grotendeels geromaniseerd.



De Albanezen als opvolgers van de Illyriërs?

De relatie van de oude Illyriërs met de Albanezen is controversieel in het onderzoek. Vooral het Albanees, maar ook enkele niet-Albanese onderzoekers zijn van mening dat het Albanees de opvolger is van het Illyrische. Aangezien er slechts zeer weinig bronnen zijn, uitsluitend korte inscripties en individuele plaats, personen en persoonsnamen voor de Illyrische taal, is een bewijs zeer moeilijk. De hypothese van Illyrische afkomst is gebaseerd op de veronderstelling dat er in de Albanese hooglanden een Illyrische bevolking is overgebleven die de omwentelingen van de volksverhuizingen (4e tot 6e eeuw) heeft overleefd. Het is vooral gebaseerd op overeenkomsten tussen de Illyrische en Albanese taal en de hoge dichtheid van oude Balkan-toponiemen in de regio in kwestie.

De hypothese van Daciaanse afkomst gaat ervan uit dat de voorouders van de Albanezen uit het noordoosten zijn geëmigreerd en dat ze nauwelijks geromaniseerde Daciërs zijn. De voorstanders van deze theorie baseren dit op enkele lexicale en grammaticale overeenkomsten tussen de Roemeense en Albanese talen, die terug te voeren zijn op een substraat van de Oude Balkan.

Volgens een derde hypothese is het Albanees de voortzetting van een oud-Balkan-idioom, dat niet hetzelfde is als het Illyrisch of Thracisch, maar een derde taal die niet is overgeleverd. Waarschijnlijk zijn de Illyriërs, hoewel ze verwant zijn aan de Albanezen van vandaag, slechts een van de vele elementen in de etnogenese van dit volk.

Feit is dat de buurt van de Romaanse kustbewoners sinds de vroege Middeleeuwen bewoond wordt door mensen uit het binnenland die hun Illyrische moedertaal en cultuur hadden behouden. Uit deze nederzettingssymbiose, in het gebied van Noord-Albanië, is het Albanese volk ontstaan, in wiens collectieve etniciteit de sporen van het Illyrianisme bewaard zijn gebleven.

De etnogenese van de Albanezen vond plaats tot de eerste vermelding van de etnische groep aan het begin van de 11e en 12e eeuw in het westelijke grensgebied tussen het Bulgaarse en het Byzantijnse Rijk. Lange tijd werd dit gebied niet echt gedomineerd door een van beide keizerrijken en bood het dus mogelijkheden voor de ontwikkeling van een onafhankelijke cultuur. De noordelijke Albanese bergregio was aan het einde van de migratieperiode (vanaf de 6e eeuw) onaangetast gebleven door de Slavische landgreep.

De culturele en taalkundige symbiose tussen de geromaniseerde Illyriërs aan de Adriatische kust en de Illyrische bewoners van het bergachtige binnenland, die tegen de druk van de Romeinse wereld hun inheemse tradities hadden doen gelden, komt vandaag de dag nog steeds voor in de Albanese taal. De erfenis van de geromaniseerde Illyriërs zijn meer dan 600 leenwoorden van Latijnse oorsprong in de Albanese woordenschat.

Albanees is een Indo-Germaanse taal, die een eigen tak van de taal vertegenwoordigt. Historische invloeden op het Albanees kwamen van het Latijn, het Grieks, de Zuid-Slavische contacttalen en het Turks.



De Illyrische taal

Illyrisch is een Indo-Europese taal, en is het dichtst verwant aan het Messapiaans in Zuid-Italië (Puglia). De taal van de Venetianen, die wijdverbreid zijn in het noordoosten van Italië, is ook nauw verwant.

Over de Illyrische taal is bijna niets bekend; in Hesychios wordt slechts één woord als Illyrisch gedefinieerd, terwijl meer dan 100 woorden als Macedonisch worden gedefinieerd. Alleen persoonsnamen en geografische namen blijven over; het is zelfs niet zeker of de Illyrische talen tot de Kentum- of Satemgroep behoorden.



De cultuur van de Illyriërs

Er zijn grote onomastische en culturele verschillen tussen de verschillende volkeren in Illyrië. Sommigen bereikten een hoger niveau van ontwikkeling: het verschil in beschaving was vooral groot tussen de kustvolkeren en de stammen in het binnenland. De verbindende factor was vooral de lokaal variërende mate van Romanisering.

Andere inheemse volkeren van iGENEA

Joden Wikinger Kelten Germanen Basken Aborigines (Australië) Arabieren Berbers Chinees Daciërs Etrusken Iberiërs Indianen Incas inuit Italiërs Japanners Koerden Liguriërs Mayas Mongolen Oceanische volkeren Perzen Roma Scythen Slaven Tibetanen Feniciërs Indianen Koreanen Bantoevolken Turkse volkeren Samen Illyriërs Vandalen Balten Macedoniërs Hellenen Hunnen Thraciërs Fins-Oegrische Indo-Europeanen

Zo werkt de analyse van de DNA-oorsprongsanalyse

Eén salivamonster is voldoende om uw DNA te verkrijgen. De Steekproefcollectie is eenvoudig en pijnloos en kan thuis worden uitgevoerd. Gebruik de meegeleverde enveloppe om de monsters op te sturen.

Testkit bestellen
Testkit bestellen:

per telefoon, e-mail of op de website

Testkit
Testkit:

Levering duurt enkele dagen

monsters nemen
monsters nemen:

zeer eenvoudig en pijnloos thuis

Sturen van monsters
Sturen van monsters:

met de bijgevoegde enveloppe

uitkomst
uitkomst:

schriftelijk en online na ca. 6 - 8 weken

iGENEA-oorsprongsanalyse bestellen

  • iGENEA Basic

    Besteld door 29% van de klanten voor herkomstanalyse.

    179 EUR
    bestel nu  
  • iGENEA Premium

    Besteld door 55% van de klanten voor herkomstanalyse.

    499 EUR
    bestel nu  
  • iGENEA Expert

    Besteld door 16% van de klanten voor herkomstanalyse.

    1299 EUR
    bestel nu